NUSJA DHE DJALI

U puthëm tërë natën

si lumë plot me valë,

unë të thirrja nuse,

ti më thirrje djalë.

Pse s’më thua dhëndër,

të pyeta çuditërisht,

ti nuk u përgjigje,

cazë më preke n’gisht.

Pse ma preke gishtin

moj, lulja me vazë?

Më puthe – më the:

– S’është dhëndër

ai që s’ka unazë!…

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 11)

NË DASMËN TËNDE

Do vij në dasmën tënde

të shoh së largu – nuse,

do ta dhuroj një tufë lule

ca të bardha, ca të kuqe.

Do vij në dasmën tënde

të vallëzoj me gjithë dasmorë,

nuk do vuaj më për ty –

s’do mallkoj ditë as orë!

Në më sheh në dasmën tënde

mos ke frikë nga imi shikim,

sytë e mi do të shkëlqejnë –

do ta – thonë – vetëm një urim!

Dasmë e madhe do bëhet rreth teje,

gjithë do këndojnë për ty,

e unë i heshtur në një cep

pyes: ku treti e zjarrta dashuri?

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 12)

TË DUA

Të prita, duke u dridhur, në kafene

ti s’erdhe, heshtja ç’më mundonte,

sa shumë doja që bashkë t’ishim ne,

sepse zemra diçka donte të tregonte…

Nuk erdhe së bashku kafe të pimë,

nuk erdhe të tregoj sa shumë të dua!

Mos harro – një ditë bashkë do rrimë;

unë do t’puthi ty – ti do m’puthësh mua!

Të dua! Besoj sytë që shkëlqejnë për ty,

besoje zërin tim që dridhet nga dashuria,

afrohu, mos më bëj të mbetem në vetmi

sepse, për çdo natë ti je n’ëndrrat e mia!

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 14)

NATË PLOT KUJTIME

Në heshtje më ike

pa më thënë lamtumirë,

me yjtë u fike –

humbe në errësirë.

Atë natë plot kujtime

gjithçka mbeti qetë,

përveç zemrës sime

që rrahte shumë shpejtë.

Gjethet nuk piptinin,

bilbilat s’këndonin,

vetëm sytë e mi –

ty, ty të kërkonin.

Atë natë plot kujtime

kur gjithçka ishte zi,

për ty, e dashura ime

e thura këtë poezi…

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 15)

VONË…

Gjithçka mbeti e vonuar mes nesh

hijet ishin përpara gjithmonë,

kur pendoheshe ti – unë heshtja,

kur pendohesha unë – ishte vonë…

Netët iknin flutura livadhit,

unë nga ti prisja pendimin,

ti prisje unë të përkulem

dhe kështu sollëm harrimin.

Edhe nata vonë binte mbi ne,

ti me naze, unë kryelartë,

ditët na ngjoknin si rrufe –

për ne gjithçka ishte e paqartë.

Gjithçka ishte vonë mes nesh,

hijet e natës na tretën në gjithësi,

paçka se qajmë për njëri–tjetrin,

tani vërtetë vuajmë për dashuri.

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 20)

UNË DHE SHIU

Binte shumë shi, prisja

në park ulur, i vetmuar

nga malli gati po dremisja

për dashurinë e pashuar!

Ende prisja, shiu binte,

mbi ballin tim avullohej,

një gjë shiu nuk e dinte

se dashuria vetëm shtohej!

Pritja vazhdonte, qaja

ti nuk vije përsëri…

brenda mallin e mbaja –

nuk shuhej, lotoja si shi!

Errësirë. Edhe yjet ikën

sytë tu nuk i shoh akoma,

mbase mallin ende se fikën

as këtyre orëve të vona…

U nisa. Rruga ishte e gjatë

këmbët s’më mbanin dot,

sa e pështirë kjo natë:

më iku duke pritur, kot!

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 21)

NJË DASHURI

Diku në një skaj të qytetit tim

lotët e mi janë bërë lumë,

sot, unë vazhdoj e qaj

për një vajzë që e dua shumë…

Ajo hesht, buzët i dridhen,

nga shikimi im frikë ka,

unë mundohem të buzëqesh

me shpirtin që ajo m’a ka vra!

Kur vuaj – ajo nuk e di

se për te unë derdhi lot,

e dua, e dua, e dua –

nga sytë e mi se largoj dot!

Beso, kjo është dashuri,

këtë e ndjej dhe e përjetoj!

Pa atë vajzë me sytë e zi

nuk mund të flas e të këndoj…

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 27)

MA GJEJ…

Ma gjej një buzë,

kur ta puthi me epsh, mos dridhet,

ma gjej një sy,

kur të qaj për mua, mos shteret,

ma gjej një gjuhë,

kur të flasë me mua, mos lidhet,

ma gjej një gji,

kur ta ledhatoj unë, mos të tretet…

Ma gjej një natë

të gjatë pafund, me yje, me hënë,

ma gjej një zog

t’më këndoj çdo mëngjes në dritare,

ma gjej një rrugë

të shkurtë t’më çoj deri te imja nënë,

ma gjej një lindje

të bukur, që të gëzon fare.

Kur do t’m’i gjesh të gjitha këto

çka t’i kërkova unë,

eja buzëqesh, m’u hudh në përqafim,

më puthë shumë… me ngazëllim…

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 30)

BASHKË ME POETIN

unë

bashkë me poetin

vramë muzgjet e qytetit

nga dritaret e pluhurosura

të kafe “Colosseum”

bashkë me poetin

ndamë kujtimet

e dy kohërave të largëta

që këtij qyteti

ia humbën muzgjet e bardha

unë e poeti

mbetëm shkrimtarë rrugësh

(por jo rrugaçë)

shkrimtarë malli

shkrimtarë halli

mbetëm

duke shikuar dashnoret

që i deshëm dikur

(ndoshta që nuk na deshën!)

ditëve me acar

ditëve me behar

në qytetin që çdo stinë

e shpik nga një përrallë…

(“Aurorat e dashurisë“, fq. 32)

MERRE ZEMRËN TIME

Merre zemrën time kur të jesh e pikëlluar,

Me gjakun tim laj duart e pastra - argjend,

Merre zemrën time se ajo të ka dashuruar

– Kur nuk e ke afër, kërkoje në çdo vend!

Merre zemrën time që t’deshti dhe të do,

Vendose pranë zemrës sate, t’i bëj shoqëri,

Merre zemrën time dhe kurrë mos harro

Se kjo zemër - mjera, të do, të do vetëm ty!…

Merre zemrën time mos hesht moj syzezë,

Shtrëngoje dhe puthe zemrën e dashuruar,

Merre zemrën time se nuk dua më të pres!

Ty të do kjo zemër dhe s’ka për të t’harruar!…

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 17)

POETESHËS SIME

Kur n’pranverën e ngrohtë të jem i vetmuar,

Ty dua të të kem pranë moj poetesha ime,

Vargjet më të bukura ke për me m’i kënduar

Vargjet e zemrës, vargjet e dashurisë sime!

Të gjeta ndër lulet më t’bukura të pranverës,

Shkëlqeje me bukuri më shumë se yjet e natës

Je diell n’mes të dimrit e borë n’mes të verës,

T’kam ujë n’shkretëtirë kur digjem prej vapës.

Vargje dashurie të shkruash vetëm për mua,

Vargu yt - nektar, edhe nga vdekja të shpëton,

Poetesha ime mos harro se vetëm ty të dua

Fjala yte e ëmbël më gjallëron, më shpirtëron!

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 19)

DASHURI LUMI

Në barkën e vogël ulur së bashku rinim ne të dy,

Valët e lumit na trazonin shpirtërat e dashuruar,

Të pikonin lotët mbi shuplakën time - dashuri,

E buzët t’dridheshin, kur unë t’i prekja i gëzuar.

Peshqit n’lum hidhnin vallen e tyre duke qeshur,

Unë e ti në barkë putheshim e s’ngopeshim dot,

Drunjtë përreth, rrobën më t’bukur kishin veshur

E qielli i pastër (pa re) me diell, shkëlqente lot.

Zogjtë e pranverës mbi kokë bukur na këndonin

Melodia e tyre, e ëmbël-nektar, na gëzonte shum’

Tani e gjithë bota e dinte - të gjithë e kuptonin

dashurinë tonë…kur kapela ime notonte në lum!

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 20)

DY VDEKJE PËR TY

Edhe dy vdekje po t’i kisha

Do t’i falja vetëm për ty,

Edhe mbret sikur të isha

Për ty e falja atë pasuri.

Po të isha pëllumb i shkruar

Në qiell për ty do t’fluturoja,

Në këtë botë të mallkuar

As një ditë s’do të jetoja!

Po të isha egjëll i zotit

Do të jetonim në parajsë,

Do të bëhesha si pika e lotit

Në syrin tënd mori vajzë.

Për ty do të bëhesha uragan

Të të merrja me shpejtësi,

Si një trim shpatën kur mban

Do të shtrëngoja mu në gji.

Edhe i vdekur po të më ftosh

Nga varri do të dal si vullkan,

Klithmën time kur ta dëgjosh

Dije: zemra për ty më qan’!

Do të kthehesha në peshkaqen

Do t’fundoseshim në mes t’detit,

Kjo dëshirë zemrën ma bren

Dashuria më mbyti mua t’shkretit!

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 25)

TE URA E GURIT

Aty lind dhe jeton dashuria

Në atë urë nuk bëhen fjalë,

Aty nuk ka vend vetmia,

Se dashuria noton mbi valë.

Aty dalin puthjet e zjarrta,

Që më zgjojnë nga gjumi,

Po, ato janë puthje të arta,

Që kurrë nuk i merr lumi. 

Edhe guri ngjyrë ka marë

Edhe vala e ka një emër,

Duke vallëzuar mbi Vardar

Ajo urë bashkon çdo zemër.

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 48)

U BËRA POET

Nga qielli u këput një yll

e ra në gjoksin tim,

ai më dha frymëzim…

Nga deti doli një valë

e trembur e tërbuar,

ajo m’dha vargun e pambaruar…

Nga toka doli një vullkan

e llava e tij e zjarrtë,

më dha penën e artë…

Nga zemra buroi gjaku

Gjaku si flori,

që bashkoi të gjitha dhe më fali

POEZI…

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 59)

BUZËQESHJE KOSOVARE

(N. Pagarushës)

U shkëpute nga qielli

Zbrite dalë nga dalë,

Ngrohtësisht si dielli

Kënga të mori valë…

Buzëqesh e heshtur

Bilbil i bilbilave,

Shpirti t’është veshur

Me aromën e trëndafilave.

Buzëqesh Kosova

Kur jehon zëri yt,

-Si fletë trëndafili

Të shkëlqejnë syt’.

U shkëpute nga qielli

Erdhe duke kënduar,

Moj baresha e maleve

S’kemi me t’harruar!

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 76)

RRËZË SHARRIT

/autoportret/

Rrëzë malit Sharr

Ku rrezet lëshon dielli,

U rrita krenar

Nën hijen e atij qielli.

Në gurët e lagjes

Unë e gjeta rritën,

Në dyert e shkollës

E fitova dritën.

Shqipja po fluturonte

Në Sharr - mu në majë,

E m’i thuri vetullat

Si krahët e saj.

Rrjedhte pa u ndalë

Vardari plot kaltëri,

M’i fali mua flokët

Njëlloj si valët e tij…

E emrin ma fali

Stërgjyshi plak:

- Le të rritet djali

Le të ketë nafakë!

Nga goja e gjyshes

Shkronjat i mësova,

Në krahët e gjyshit

Fëmijërinë kalova.

Nga duart e hallave

U përkunda në djep,

Kënga e tyre

M’rriti shtatin-plep.

Fjollat e borës

Që binin pa pushim,

Penën ia falën dorës

Plot me frymëzim.

Lisat e Sharrit

Më dhanë krenarinë,

Rreth valëve të Vardarit

Kalova fëmijërinë…

(“Kur zemra buzëqesh“, fq. 84)