SYTË E NUSES SIME

Sonte ajo martohej. Dikur ne ishim dashur, tani as që më kujtohet kur ishte ajo kohë. E di se dikur bënim plane për një dasmë të madhe, me shumë dasmorë, me shumë miq e shokë, ja si është jeta…

Ajo sonte martohej për dikë tjetër! Sonte ajo do të shkonte në shtëpinë e tjetër kujt. Do të buzëqeshte para një njeriu, që nuk e kishte parë e, që nuk e kishte dashuruar kurrë. Mua më donte shumë! Nuk e di si ndodhi që u ndamë, një gjë e di: ajo më dashuron ende…

Posa më njoftuan për dasmën, vendosa të shkoj e ta përcjell të dashurën time për te njeriu që tani më quhej burri i saj. Dëshiroja ta shoh të veshur me fustan të bardhë e të kapur krah për krahu me burrin e saj.

Vërtetë ashtu ndodhi. Malin, e thirra në telefon, ai erdhi pa hezitim. Të dy së toku u nisëm drejt zërit të këngës që vinte nga larg!… Kënga dhe vallja gjëmonin pa ndalë. Nga larg vërejtëm se kishte shumë njerëz. Të gjithë ishin të gëzuar… Në një skaj ishte edhe ajo… E ulur pranë burrit të saj dhe mundohej disi të buzëqeshte, por s’kishte guxim. Ishte veshur me fustan të bardhë dhe dukej shumë e bukur.

Unë dhe Mali qëndronim larg saj. Rreth nesh kishte shumë njerëz, dhe ata as që e vërenin që unë ia kisha gaprruar sytë “nuses” sime dhe nuk ia ndaja dot. Mali këtë e dinte dhe nuk më shqetësonte fare; ai shikonte nusen dhe dhëndrin dhe nganjëherë e tundte kokën dhe mrrolej në fytyrë.

Pas pak çastesh para nesh ndalën dy vajza. Na përshëndetën… Unë nuk i njihja… Zhurma e dasmës vazhdonte, prandaj ne u larguam dhe dolën në rrugë.

– Kjo është e dashura ime Fjolla, – tha Mali, – kurse kjo është Nita, një shoqe.

Nita, shoqja e Malit dhe e Fjollës, kishte sy shumë të bukur. Filluam një bisedë të shkurtër dhe më pas Mali dhe Fjolla u larguan. Ata pas pak çastesh u humbën errësirës, kurse unë dhe Nita filluam të bisedojmë… Ajo ishte shumë e bukur dhe vërtetë më hyri në zemër që në çastet e para. U larguam prej zhurmës së dasmës, në një errësirë.

Nuk munda të duroj gjatë… I dola para Nitës dhe iu afrova shumë, aqsa buzët e mia prekën buzët e saj. Ajo nuk lëvizi. Mbeti e çuditur!

Posa preka buzët e saj, në mendje më erdhi e dashura ime, e cila tani sigurisht ishte nisur për në shtëpinë e burrit. Ndoshta është hakmarrje, mendova! Por, sikur të ishte kjo hakmarrje ndaj saj, mua as që më bëhej vonë. Tani më mes të dashurës sime dhe meje nuk kishte asgjë. Ajo sonte do të gjendet në shtratin e tjetër kujt, i dyti me rradhë. Ashtu, si ajo që do të kalon një natë të bukur me burrin e saj, njësoj edhe unë dua të kaloj një natë të bukur me Nitën, vajzën që pak çaste e kisha njohur.

Nita ishte e bukur. Në heshtje i thamë njëri–tjetrit ca fjalë që nuk i morëm vesh. Muzika e dasmës mezi dëgjohej dhe i shoqëronte puthjet tona.

Pas një heshtjeje, Nita lëvizi kokën, u tërhoq nga unë dhe tha:

– Oh, sa e lumtur jam sonte, u dashurova ditën kur martohet motra ime!…

Zemra m’u ndal për pak çaste! Ngjyra më iku nga fytyra dhe nuk munda të them asnjë fjalë.    

Nita qenka motra e të dashurës sime! – thashë me vete dhe bëra sikur s’ka ndodhur gjë. Vazhduam puthjet deri n’orët e vona…

*   *   *

Pas një muaji edhe ne u martuam. Para meje dhe Nitës ndodhej e dashura ime. Ajo qante, kurse unë e shikoja në sy…

(„Aurorat e dashurisë“, fq. 42)

ZHURMË NË HOTEL

Goxha ishim të lodhur nga rruga, prandaj në hotelin e parë që na doli para u akomoduam. Kishte vetëm një dhomë të lirë në katin e dytë, ne nuk e refuzuam. Çantat i hodhëm dhe u shtrimë për të pushuar. Mua më kishte zënë gjumi, kurse Rina kishte rregulluar dhomën dhe kishte vendosur çdo gjë në vend të vet. Pasi u zgjova dolëm për të ngrënë darkë në njërin nga restoranet më luksoz të qytetit bregdetar.

Vonë u kthyem në hotel. Rinën e zuri gjumi menjëherë, unë, meqë kisha fjetur edhe gjatë ditës, nuk i mbyllja sytë fare. Ora ecte ngadalë, kurse unë mendoja. Dy–tri herë dola në ballkon për të pirë cigare dhe mbeta i habitur nga qyteti i mbushur me drita që shkëlqenin në secilën pjesë të tij. Duke u endur dhomës, dëgjova një zhurmë që vinte nga dhoma mbi ne. Zhurmë e ngadalshme, por e pashkëputshme, më bënte nevrik dhe nuk më lejonte të shtrihem e t’i mbylli sytë rehat. Qëndrova gjatë pa futur gjumë në sy…

*   *   *

Dolëm për të ngrënë mëngjes. Dielli shkëlqente, ne pa u vonuar fare u nisëm drejt plazhit. Ende nuk kishte filluar të mbushej plazhi, prandaj ne zumë vend afër një pishe, që shumë njerëz do ta kishin ëndërruar. Në mesditë, siç ishim të shtrirë, unë lexoja gazetën e Rina lexonte një libër, një zë na erdhi nga pas dhe na trembi. Rina! – thiri dikush. Sapo u ngritëm pamë se ishin dy shoqe, me të cilat Rina studjonte. Ia nisën bisedës dhe e ftuan Rinën për të shetitur. Unë, vendosa që të kthehem në hotel, sepse nuk kisha ku të shkoj…

Me gazetën nën sjetull u ula në stolin që ishte i vendosur para hyrjes së hotelit. Pas disa çastesh një vajzë e re, e bukur, vinte drejt meje. Sa më shumë që afrohej, aq më e buzëqeshur dukej fytyra e saj…

– Mirëdita fqinj! – më përshëndeti dhe u fut në hotel.

– Mirëdita! – ia ktheva me vonesë, duke ia hapur sytë fqinjes sime. Ajo u fut brenda dhe pas pak çastesh doli sërish, tani e veshur me veshje plazhi. Sytë më mbetën drejt saj, drejt trupit të saj të bukur…

– Përse ke mbetur vetëm, o fqinj? – pyeti ajo buzagaz, – Ku të është “avulluar” e dashura yte?

– Është me shoqet…

– Eee, s’ia vlen të rrish vetëm, fqinj! Nëse nuk të vjen mërzi, merr mundimin dhe më shoqëro deri në plazh!

– Patjetër! – thash dhe menjëherë u ngrita.

Rrugës për në plazh u njoftuam dhe biseduam për gjëra të rëndomta. Ajo ishte një vajzë shumë tërheqëse dhe komunikative. Të bënte menjëherë për vete.

– Do ta pimë nga një kafe sonte, së bashku? – më pyeti.

– Gjithsesi… – iu përgjigja.

Pasi pranova të pimë kafe me fqinjen time, fillova të merakosem se çdo t’i them të dashurës sime, Rinës. Si ta gënjej atë?! Nuk jam mësuar të gënjej, prandaj e kisha të vështirë të kurdis këtë plan.

Përfundimisht, pasi hëngra darkë me Rinën, vendosa… vendosa t’ia them. Me shumë frikë dhe paragjykime, më në fund ia thash:

– Rina, sonte do të dalë me disa shokë, ndoshta nuk do të vonohem shumë, rri pa merak dhe të mos mërzitesh fare? Po qe se mërzitesh thirri shoqet dhe…

Sytë e Rinës më bënin të kuptoj se ajo nuk e kundërshtonte këtë ide. Buzëqeshi dhe pohoi me kokë.

Më në fund “gënjeva”! Nuk e di si jam dukur në fytyrë, jam i sigurtë se ngjyra e fytyrës më kishte ikur... Ah, shpëtova…

Dolëm me fqinjen time dhe vërtetë shkoi ashtu siç tha ajo. Pimë kafe, bisedën e tjerrëm gjatë e gjatë. Ajo ishte studente. Vinte nga një qytet tjetër, që, ndodhej pak kilometra larg bregdetit. Folëm për shumë gjëra, pas tri–katër orëve, vendosëm ta marrim shtegun e hotelit. Gjatë rrugës ajo nuk pushoi duke më folur për qytetin e saj, dëshirat dhe çdo gjë që asaj i mungonte apo që e posedonte.

Kur u afruam pranë hotelit vërejta se drita e dhomës sime ishte e shkyqur. Rina bënte gjumë. Kur u afrova pranë derës, për t’u futur në dhomë, para se të përshëndetesha me fqinjen time, ajo më tërhoqi për krahu, më afroi nga vetja dhe ngadalë e ëmbëlsisht foli:

– A, s’vjen ta shohësh dhomën time?

– …!

Ajo ende ishte duke më shtrënguar në krah dhe vazhdonte të më tërhiqte nga vetja. Desha s’desha u futa brenda. Nuk desha t’ia prish dëshirën fqinjes sime të posanjohur. Hapat tonë u nisën drejt dhomës së saj. Dhoma në të cilën u futëm ndodhej përmbi dhomën time dhe të Rinës.

Përveç shtratit të parregulluar nuk më ra asgjë në sy. Ajo e mbylli derën me çelës dhe erdhi e m’u afrua pranë. Ishte e buzëqeshur… Sytë i shkëlqenin nga bukuria…

Në çast filloi të m’i shpërthekoj kopsat e këmishës një nga një. Unë rrija gati i shtangur pranë saj. Aspak nuk lëvizja. M’i hoqi dhe pantallonat…

Natën e kaluam shumë bukur! Natë e paharruar… E mistershme… E çuditshme… E bukur… Natë e dy të rinjëve!

Para se të agoj, u zgjova, u vesha dhe pa mos e zgjuar fqinjen nga gjumi, zbrita shkallët dhe trokita në derën e dhomës, ku mbrëmë Rina e kishte kaluar natën vetëm. Pas pak çastesh ajo doli, e përgjumur në derë!

– Mirëmëngjes, e dashur! – e përshëndeta. Në fytyrën time vërehej një shkëlqim, sigurisht që, të binte menjëherë në sy. Rina nuk e vërejti!

– Si ke fjetur e dashur? – e pyeta.

– …!

Ajo heshti për pak çaste. Dhe pasi e mbylli derën, u përgjigj:

– Mirë, të them mirë, por një zhurmë që bëhej në dhomën përmbi, nuk më la të qetë gjatë gjithë natës!!!

(„Aurorat e dashurisë“, fq. 37)

AUTOBUSI I FUNDIT

Kur arrita në stacion, ora binte tetë. Autobusi që duhej të vinte ishte i fundit. Bashkë me mua në stacion priste edhe një vajzë, të cilën nuk e njihja. Ajo ishte e zbehtë në fytyrë. Nuk e di pse, por edhe unë edhe ajo e parandjenim se autobusi nuk do të vinte.

Kaluan pesëmbëdhjetë minutat e para, në stacion mbretëronte heshtja. Kaluan edhe pesëmbëdhjetë të tjera, kurse autobusi nuk dukej fare.

Sa më shumë minuta që kalonin, fytyra e vajzës së panjohur aq më shumë zbehej. E frikësuar, m’u afrua ngadalë dhe më pyeti:

– Më falni, për ku udhëtoni ju?

– Për në G., po ju?

– Edhe unë…

Qëndruam edhe pak çaste duke shikuar njëri tjetrin në sy dhe duke vrarë mendjen se ç’ka do të bënim në këtë orë…

– Autobusi nuk vjen! – bërtiti një njeri nga brenda.

– Autobusi nuk vjen! – u habitëm!

Bashkë me vajzën e panjohur vazhduam të mbetemi pa i folur njëri–tjetrit asnjë fjalë. Tani shpresat u këputën dhe fytyra e saj u zbeh, dhe duart filluan t’i dridhen.

Kishim të njejtin hall. Duhej që sonte të jemi në shtëpi, sepse na prisnin njerëzit tanë. Nuk e kisha paramenduar që edhe këtë javë të mos kthehem në shtëpi. Vajza e panjohur, duke u dridhur, përsëri më pyeti:

– Më fal, po si do të mund të kthehemi në G.?

– Nuk e di! – u përgjigja.

– O zot, na ndihmo! – tha vajza dhe sytë i shkëlqyen nga lotët.

– Ç’ke?! – e pyeta. – Rri pa merak se rregullojmë këtë punë…

Ajo ende kishte frikë…!

– Më duhet t’ju tregoj prindërve, ata nuk e dinë se nuk do të kthehem sonte në shtëpi.

– Ju tregojmë! – thashë, me pak optimizëm dhe e tërhoqa për supi vajzën e panjohur duke e drejtuar drejt daljes së stacionit.

Aty jashtë gjendej kabina telefonike. I lajmëroi prindërit… I ati i saj, i kishte thënë që të pres në stacion, sepse do të vinte ta merrte.

– Duhet të pres! – tha ajo e frikësuar. – A do të kthehesh edhe ti me babain tim? – pyeti.

– Jo, jo, faleminderit, unë do të kthehem në banesë.

– Po… a ka mundësi të më shoqërosh deri sa të vij babi, sepse kam frikë mos më ndodh diçka?

Pohova me kokë dhe buzëqesha. Bashkë me vajzën e panjohur u ulëm në një stol, që gjendej para hyrjes së staconit. Duhej të prisnim më shumë se dy orë. Koha kalonte shumë ngadalë në çastet e para, por pastaj gjithçka ndryshoi.

Ne u kredhëm thellë në bisedë. Bisedonim për problemet tona studentore. Ishte vajzë e bukur dhe e sjellshme. Më pëlqente të flas më të. Ajo ishte e heshtur dhe fliste ngadalë.

Koha kalonte, ndërsa unë nuk ia shkëpusja sytë vajzës së panjohur. E ndjeja në shpirt frymëmarrjen e saj. Kisha një dëshirë: ta përqafoj dhe ta shtrëngoj në gjoks fort. Fare pa mos e hetuar, isha dashuruar marrëzisht në buzët e saj, në sytë e saj dhe në fytyrën e zbehtë që shkëlqente në errësirën e asaj nate.

Desha t’ia puthë buzët pa mos e pyetur fare, por s’pata guxim. U dashurova marrëzisht në vajzën e panjohur vetëm duke e shikuar në sy.

Koha me të, iku shumë shpejt. Dy orët që në fillim m’u dukën shumë, tash më kishin ikur dhe para nesh u ndalë vetura e babait të saj. Ai zbriti nga vetura dhe m’u lut të kthehesha edhe unë me të, por nuk pranova. Ajo hyri në veturë, koka i mbeti duke më shikuar mua. Unë kisha futur duart në xhepa dhe nuk ia ndaja sytë…

E tërë java më kaloi duke menduar dhe ëndërruar për vajzën e panjohur. Isha dashuruar marrëzisht në të. Ajo këtë nuk e dinte, sepse nuk ia thashë.

Për një javë të tërë kujtova gjithë çastet (ato dy orë që më ikën shumë shpejtë), që i kalova me vajzën e panjohur.

*   *   *

Një javë më pas. I njejti vend e njejta ngjarje.

Para meje ndodhej përsëri e njejta vajzë. Përsëri do të udhëtonim bashkë. Tani ne ishim bërë miq. Ajo u afrua duke buzëqeshur dhe ma shtrëngoi dorën. Filluam një bisedë të shkurtër. Në sytë e saj vërehej një dëshirë e madhe për të biseduar, sikur të ishim njohur vite më parë.

Kur ora iu afrua tetës, lutesha që autobusi mos të vinte. Lutesha që edhe sonte të jemi vetëm ne dy. Kisha vendosur këtë natë ta realizoj dëshirën e para një jave që nuk e realizova. Desha sonte ta kem në prehërin tim vajzën e panjohur. Kisha dëshirë ta puthë dhe ta shtrëngoj shumë gjatë…

– Autobusi! – pëshpëriti dikush.

Të gjithë ngritën kokat dhe panë se autobusi vinte. Të gjithë u gëzuan…, kurse unë mallkova çastin.

Në autobus u ulëm së bashku. Do ta kisha pranë vetes vajzën e panjohur për dy orë, por kjo ishte e kotë. Unë ende isha duke menduar për stacionin që tani më ia kishim kthyer shpinën. Ëndërroja çastet që i ndamë bashkë, javën e kaluar. 

Nuk arrita të mbetem edhe këtë natë me vajzën e panjohur! Sa keq! Gjithçka dështoi! Nuk mjaftonin këto dy orë dhe nuk ishte autobusi vendi i duhur për ta realizuar planin tim.

– Këtë herë arritëm! – tha ajo. Unë gjatë gjithë rrugës nuk kisha folur fare dhe nuk mbaja mend asnjë moment. Autobusi hyri në stacion dhe njerëzit filluan të lëvizin.

– Po, po, arritëm. – ia ktheva unë.

Ndërsa në vete thash: po të kishim mbetur edhe sonte në stacion, me siguri nuk do ta kishe ftuar babain për të të marrë!

(„Aurorat e dashurisë“, fq. 45)

PASTRUESJA DHE DORËSHKRIMET

Hëna ishte skuqur, dukej sikur përflakej ngadalë dhe më shoqëronte në çdo hap. Futa duart në xhepa dhe ika. Rruga ishte e qetë. Ca drita të zbehta, bashkë me dritën e hënës, mundonin ta luftojnë errësirën, ajo më kishte futur edhe mua në gjirin e vet dhe nuk trazohej…

Drita e dhomës sime u duk që larg. Në dhomë digjej vetmia e librave dhe e gazetave, stivuar mbi tavolinë. Po aty, mbyteshin nga mërzia shumë dorëshkrime, që shumë herë po kamxhikoheshin nga unë, pa mëshirë. Ata ishin lodhur nga vetmia e shpeshtë, ishin gdhendur mijëra herë nga lapsi im, ishin djersitur nën dritën e abazhurit–kafe dhe mundonin të shpërthejnë një ditë, ah, nuk kishin fuqi.

Hyra në dhomë, ua hodha sytë, në shenjë përshëndetjeje. Si gjithmonë, dorëshkrimet u trazuan pakëz, pritën ndonjë lajm, pritën t’i prek, por unë mbylla sytë dhe u shtriva mbi to. E ndjeva se edhe ato i mbyllën sytë dhe u çliruan nga ajo brengë e pritjes. Kaloi edhe një ditë në “burg”! – ndoshta thanë. E kuptoja se edhe dorëshkrimet vuanin. Dëshira e tyre ishte që të mos rrinin më ashtu të shkapërderdhur dhomës sime, por të bashkoheshin dhe botimi të ishte qetësia dhe fitorja e tyre.

– Ç’shkrimtarë je ti? – më thonin shpesh. Këtë e ndjeja. Shumë herë i fusja në çantë ca poezi dhe nisesha drejt shtëpisë botuese e, nuk kisha guxim të hyja. Kisha frikë! Asnjëherë nuk mund ta rradhitja veten shkrimtar në këtë moshë. Më dukej vetja shumë i ri. Gjithmonë shkrimtarët i kisha paramenduar me flokë të thinjura, me syze dhe të krrusur. Vallë, a ka shkrimtar njëzet e ca vjeç? Ende nuk e dija. Kisha dëgjuar për shumë shkrimtarë që kishin filluar të shkruajnë herët, por në pleqëri ishin bërë shkrimtarë të vërtetë. Kjo gjë më kallte frikë. Mendoja se vërtetë do të ishte e kotë të botoja që tani.

Dhe më kishte zënë gjumi, si gjithmonë, mbi dorëshkrime dhe me mendime të pafundme.

*   *   *

Tani më, mëngjesi kishte ardhur. Unë, përsëri gjendesha mbi dorëshkrime. Drita e diellit ishte futur në dhomë dhe shkëlqente shtatin tim gjysmë të zbuluar. Poshtë dritares dëgjohej zhurmë. Ishte koha të ngrihem nga shtrati. Lodhja kundërshtoi, nuk ia vura veshin. Dola duke shkelur mbi poezi, tregime e novela, u nisa. Dyert e bibliotekës ishin të hapura. Koridori ishte i njejti, me të njejtat piktura që mbrëmë i trazonte biseda e drejtorit dhe e sekretarit. Zyra ime ishte duke më pritur. Edhe dorëshkrimet që i kisha në zyrë prisnin ndonjë lajm, kot e kot. I shfletova shpejt e shpejt dhe i tërhoqa me një anë.

Përsëri shtanga! Dorëshkrimet nuk ishin të paluara ashtu siç i lashë mbrëmë.

Nuk ishte hera e parë që më ndodhte kjo, sepse kohëve të fundit shpeshherë dorëshkrimet e zyrës i gjeja të lëvizura dhe kjo më shqetësonte shumë.

Kush hynte në zyrën time? – pyesja veten.

*   *   *

Të nesërmen tavolinën e gjeta të lagur. U tremba aq shumë dhe vendosa të bëj roje gjatë tërë natës.

Mëngjesi më gjeti në zyrë, të fshehur në ballkon. Gjatë natës nuk ndodhi asgjë. Kurse, në mëngjes pak kohë para se t’ia nisja punës, dera e zyrës u hap. E zura! – mendova me vete. Hapa sytë drejt derës dhe mezi e dallova. Ajo ishte pastruesja.

– A thua kjo m’i prek dorëshkrimet? – pyeta veten. Vazhdova të vështroj brenda dhomës… Ajo pasi pastroi shpejt e shpejt, iu afrua tavolinës dhe filloi t’i shfletonte një nga një fletët. I lexoi ato të fundit dhe doli. Dola edhe unë!

Kuptova fshehtësinë që ditët e fundit po më shqetësonte shumë, nuk ia thashë askujt, as drejtorit e as pastrueses, vetë.

Pastruesja është vajzë e re, e bukur, prandaj edhe unë, vendosa që të shkruaj më shumë, vendosa që në ca poezia ta fus edhe ate.

Disa ditë më vonë kurdisa një plan. Shkruajta një poezi shumë interesante, në të cilën e përfshiva edhe pastruesen, që i lexonte fshehurazi poezitë e mia.

Poezia thoshte kështu:

                        …i dua

të gjitha vajzat

                        që më duan…

                        edhe pastrueset

edhe mësueset

i dua…

*   *   *

Të nesërmen në mëngjes hyra në zyrë. Pashë dorëshkrimet dhe vërejta që ishin lëvizur. Kuptova se pastruesja i kishte lexuar vargjet, në të cilat kisha përmendur edhe atë.

Dhe, çudia më e madhe ndodhi kur pashë koshin e hedhurinave të pa pastruar. Ajo duhet të jetë entuziazmuar nga vargjet dhe për këtë arsye koshi as që i ka ra në mendje.

A thua më dashuron?

(„Aurorat e dashurisë“, fq. 55)